تبليغاتX
پاییز 83
ادبیات سیاه

به کالک بگوئید:

فرقی نکرده است

هنوز که هنوز است

- مانند کودکی-

سقوط می کنم از بلندای خوابهایم 000

+ نوشته شده در  دوشنبه 9 دی1387ساعت 11:59  توسط مسافر  | 

به همین تک رشته آونگ شده ام

                                                  - دوستی تان که تمام شود -

خواهم افتاد......

+ نوشته شده در  چهارشنبه 11 اردیبهشت1387ساعت 9:45  توسط مسافر  | 

آرشیدا

این سال هم با سبزه هایی که بوی نا و ماندگی می داد شروع شد

بر مزار بامداد نیز نرسیدیم

مردان دشداشه پوش از ته حلق عیدمان را تبریک گفتند

یاد حرف مادرم افتادم:

"دلت که بوی غربت گرفت ..."

مهم نیست

که خورشید عمود است

چون سایه ها درد نمی کشند

و کارون هیچ شبیه  چالوس نمی شود

منتظر نوزادی هستم تا این همه شکوه را یکجا برایش بگویم ...

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 5 فروردین1387ساعت 13:34  توسط مسافر  | 

.

 

 

قصه دیگر شد...

 

.

+ نوشته شده در  پنجشنبه 27 اردیبهشت1386ساعت 14:36  توسط مسافر 

...

تو را گفته بودم

تو را گفته بودم

که این سعادت بی مقدمه

                            نگرانم میکند

و آفتاب دیدگان تو

برهان بی شایبه ی تعلقی بود که در باور نابینای من

                                                         به چشم نیامد

لبانم به ظرافتی سالخورده

- یادگار روزهای کولی جوانی و بی تابی-

به "دوست ات دارمی"   لغزید

و آنگاه دردانه ی بی طاقت ناگفته ای

                                        بی صدا

                                             پهنه ی گونه های برجسته ات را پیمود

گویی کسی از سلاطین بلند قامتان و مغرور

-در آن شبانی که من پشت دریچه ی مسدود زیستن پرپر میزدم-

                                                            به فتح تو خرسند گشته بود

در من آمیختی

            به اعترافی

          تاریخی را که بر تو گذشته بود با آوازی لرزان

                                  - که از معصومیت دلباختگی فراتر بود-

                                                                           به زمزمه نشستی.

عظمت پیکر فرسوده ام فرو ریخت

پیامبری از رسالت خویش شانه خالی کرد

و کتاب خدایان ظلمت

            پر شد از چهار دیوار بلند

                          که چون صورتت با آسمان موازی شود

تنها دیدگاهش ماه بود

     – همان لکاته ی برهنه و زیبا -

                         که سالهاست بر پهنه ی  این سیاهی، خود فروشی میکند.

به ناگاه بر من دست کشیدی

معجزتی شد

و من چون قامتی هولناک

بر دو ستون استوار خویش ایستادم

تا مگربرقانون ستیز و زور

بستانم آنچه را که از تو به یغما دریغ کرده اند

و آن روز که من دوباره برخاک واژگون شوم ؛

تو زیبا می شوی

بدانگونه که از فنای خویش اندوهی در دل نخواهد ماند

                                      چرا که تمامی این هفت اقلیم

                                                        به لبخندی ازتو در گردش اند...

 


پ ن: از پر گویی و درازه نویسی می پرهیزم اما چه کنم برای گفتن رازی چنین،عادت شکستم تا سلسه ی آغازی را به پایان توانم برد
+ نوشته شده در  پنجشنبه 12 بهمن1385ساعت 11:4  توسط مسافر  | 

چنان دلتنگم...

"...خدایان نجاتم نمی دادند
پیوند ترد تو نیز نجاتم نداد..
نه پیوند ترد تو
نه چشمها
و نه پستانهایت
نه دستهایت.
 کنار من قلبت آینه نبود
کنار من قلبت بشری نبود..."

                                          ا. بامداد

+ نوشته شده در  چهارشنبه 4 بهمن1385ساعت 13:21  توسط مسافر 

                                                             بابانوئل دستش خالی بود

سر که بالا می کنی

- از میان دستنوشته هایم-

                                       هنوز گرسنه ای

                                     با چهره ای پشیمان

و من دوباره  می نویسم

شعرهایی که نان نمی شود...

+ نوشته شده در  سه شنبه 12 دی1385ساعت 13:23  توسط مسافر  | 

با تو

   ساده آن کلام مقدس را

              در میان خواهم گذاشت

                         چرا که تکلف و تعارف

                                      همه از بیگانگی است.

نازنین

      به تدارک چیزی

                       خویشتن را رنجه مکن

                                                فقط شبی و آغوشی ...

+ نوشته شده در  شنبه 20 آبان1385ساعت 9:46  توسط مسافر  | 

تقصیر از تو نیست

              خدایان معبد چشمانت

                                  به گناه تو خرسند ترند

                                                  تا به عصمت اندام فراموش شده من

گر مرا لحظه ای برای خویشتنم می خواستی 

                                   - نه از بهر عشقی که یک شبه در بسترت به انتها می رسد-

                                                                                             ابدیتی را به پایکوبی می گذراندم

تقصیر از تو نیست

              این روزها

                   غرق معصیتند....

+ نوشته شده در  چهارشنبه 26 مهر1385ساعت 12:20  توسط مسافر  | 

                                                             " تقدیم به کسی که خوابهایش را بیشتر از من دوست دارد"

با دو شانه خسته از انتظار

با دو دست آونگ و بی اعتماد

                 - و باکره ای که در آنسوی دریچه چشمانت

                                                  نگرانیهای تو را مکرر می کند -

                                                                               به سوی من آمدی .

 

شبی سالخورده از لابه لای انگشتان زیبا و کشیده ات می گذرد

وازده و مستاصل در برابرت می نشینم

           تا  بگویم حقیقتی را که

                                   تو از آن خواهی رنجید.

                                              بانوی چشمانت خیس می شود

                                                            و دوباره به خوابهایی می اندیشی

                                                                                                           که تعبیری ندارد.

+ نوشته شده در  دوشنبه 20 شهریور1385ساعت 7:40  توسط مسافر  |